Creación colectiva de documentos en liña

Creación colectiva de documentos en liña.

Google Docs, ou cómo empregar simplemente o navegador web para editar un documento.
Outra novidade máis destes días tecnolóxicamente motivadores.
Obriga a depender de aparellos alleos, porque -polo que se ve- todos estes textos que podemos ir redactando, incluso de xeito colectivo, son almacenados directamente na web, nas sedes deste tipo de servizos.

Funciona como o correo web, o webmail. Non se precisa estrictamente dun arquivo persoal e físico dos documentos. Xa o propio sistema se encarga de cardar copias e versións.
Podemos exportar a un montón de formatos, como html, pdf, word, rtf, open office, texto.
Podemos imprimir o documento, compartilo, publicalo nun blog, etc.
Podemos facer tamén follas de cálculo ou presentacións.

O asunto de Zoho parece algo ainda máis complexo, con máis posibilidades, como veremos hoxe.
Según parece poderemos ademáis realizar diferentes tipos de documentos, non só redactar textos, tamén follas de cálculo, presentacións, wikis, etc.
Tamén poderemos comunicarnos mediante chat, audio, ou video, se todo funciona.

Como non ía ser menos, tamén podemos engadir imaxes, como este facsímil da sinatura de Rosalía de Castro:

Ou esta outra de Bruce Springsteen en Bilbao:

Ou esta outra do grupo de teatro Troula e o grupo de música Agra en 1978, diante do local de ensaio da rúa Comandante Fontanes da Coruña: ¿Coñecedes a alguén? 

Foto Luisa G. Avecilla (1978)

Detrás: Suso Medal, Berto Morán e eu, Pablo Morán.
No medio: Gonzalo Uriarte, Pichi, Pedro Martínez Leandro e César Morán.
Abaixo: Manuel Manquiña e Manuel González.

De momento vou ver se este texto se publica directamente no meu blog, que é outra forma máis de interacción.

Saúdos.

Pablo

E aproveito para traer aquí unha foto da primeira cea que publicou Laura no seu blog:
http://aprendendoaclickar.blogspot.com/2007/12/nosa-primeira-cea.html

si ola si.... probando...

un dous tres probando... ;)
Acabo de ler a túa iniciativa de blog compartido no foro, e non puiden resistirme a probala!
Un saúdo a todos,
Laura Mariño

Probando, probando...

Ola Pablo!

Completamente de acordo con Verónica! Moitas grazas polas túas achegas, porque eu cando menos, non tiña idea deste recurso.

Un saúdo, e a ver se desta volta logras manter a bichería cibernética controlada!

Bea

---

Probando nuevas aplicaciones.

Hola Pablo! Acabo de leer tu comentario en el foro y mando este mensaje como prueba para que sea publicado en tu blog. No sabía que se podía publicar conjuntamente de esta manera, y la verdad estoy aprendiendo muchísimo gracias a los compañeros del máster como tú que aportan sus conocimientos. Precisamente esto demuestra el carácter didáctico de este módulo y del máster en general. Coincido contigo en que el correo electrónico es una aplicación que, a la vez que sencilla, permite multitud de tareas, e intentaré probarlas a medida que las vaya conociendo.
Un saludo.
Verónica.

---

Proxecto colectivo

O feito de poder escribir nun blog, ou editar unha
páxina web, dun xeito colectivo pode permitir un
seguimento no desenvolvemento dun proxecto comun, ou
unha forma de interactuar entre profesor e alumnos, se
consideramos aplicacións didácticas.

Saúdos para colegas do MásterLUP

Ola. Como vedes xa estamos de novo conectados , ainda que doutro xeito. Aquí non son pablomac, senon pabi toral.
Sempre tiven interés polas novas tecnoloxías, unha especie de 'deixame ver que hai dentro e cómo funciona'. E cando se trata da comunicación pode ser realmente apaixoante.
Os aparellos mecánicos e electrónicos, para empezar, sempre me chamaron a atención porque permitían prolongar algún tipo de acción desde a decisión dun mesmo. Máis ou menos.
Tamén tiven problemas. Un enchufe da casa onde vivía de pequeno estoupou e ficou marcado de negro porque tiven a ocurrencia de meter nél unhas tesoiras. Duas puntas afiadas, dous buraquiños. Todo parecía adecuado. Non sei cómo ainda estou vivo. Alí non había ningun impedimento. E ademáis creo que eu ainda non sabía ler.
Aquela casa era unha especie de pazo de pedra con calefacción, auga corrente e luz eléctrica. Despois soupen que era unha estación do ferrocarril colgada na parte sul de Manzaneda.
Os problemas deste blog tamén teñen que ver coa tecnoloxía, ainda que doutro xeito. Na primeira mensaxe desta nova época xa se pode saber por qué.
Que non pase nada.

Estación de Campobecerros - Castrelo do Val (Ourense), nos primeiros anos 60s.
https://ourensenotempo.blogspot.com/2020/02/cuanta-vida-paso-por-ellas.html